ŞEHİT OLDUĞU TARİH: 23 ARALIK 1978
ŞEHİT EDİLDİĞİ YER: KAHRAMANMARAŞ
DOĞDUĞU YER:
MESLEĞİ:
Şehidimizi babası Mehmet Polat şöyle anlatıyor:
“Abdullah’ım benim ikinci eşim Fatma’dan doğan tek çocuğumdu.
O günlerde 16 yaşındaydı. Bıyığı daha yeni terliyordu. Okullar karışık diye onu
bir oto elektrikçisinin yanına çırak olarak vermiştik. Meslek öğrensin, elinde
bir sanatı olsun istemiştik. Şehirde taksicilik yapan ve benim gibi aynı adı
taşıyan büyük oğlum Mehmet’in yanında kalır, hafta sonlarında da buraya köye
gelirdi. 23 Aralık Cumartesi günü idi... O akşam bu yörede bir yakınımızın
düğünü vardı. Abdullah’ı bekledik, gelmedi. Gece düğüne gittik. Düğün esnasında
Maraş tarfından gökyüzüne alevlerin yükseldiğini gördük. Maraş köye çok
yakındı. Şehirden gelen otomatik silah sesleri susmak bilmiyor,
cayırtılar-takırtılar gecenin sessizliğini ve karanlığını yırtıyordu. Düğün
dernek kalmadı. herkez evine çekildi. Bu böyle dört gün, dört gece sürdü. Çocuk
hala ortalıkta yoktu. 26 Aralık Salı günü ortalık yatıştı. Şehirde taksicilik
yapan büyük oğlum Mehmet köye geldi. Ona, ‘şehirde ne var ne yok?’ diye sordum.
Olanları anlattı. Çok kötü şeyler olmuştu. Abdulahı’da sordum. Bana ‘baba, ben
Abdullahı’ daha Cuma’dan yolladım köye gelmedimi? Ben onun burada olduğunu
sanıyordum’ deyince ben ‘eyvah’ dedim ve yüreğim cayır cayır yanmaya başladı.
Annesini de bir telaştır aldı. Yüreğimize ateş, içimize de kurt düşmüştü.
Duramadık, kalktık Mehmet’in arabasına binip Maraş’a gittik. Her yerde
Abdullah’ı aramaya başladık...
Sabahı zor ettim. Uyudum mu uyumadım mu?
bilemiyorum. Hep kabuslarla uğraştım. Sabaha olur olmaz yine yola koyulduk. Ben
tekrar hastahaneye gittim. Saat 09.00 olmuştu. Benim gibi kayıplarını arayan
birçok kişi vardı. Ortalık insan kaynıyordu. Höperlerden bir ses duyduk.
‘Dikkat! Dikkat!.. aşağıda soğuk hava deposunda... Buzhane de cenazeleri
olanlar gidip alsınlar’ diye... Bunu duyunca birçok kişi gibi bende
kooperatifin oradan aşağıya, depoya girdim. Her taraf ceset dolu idi.
Cenazesini alanlar dışarıdaki kamyonlara, komyonetlere koyup götürüyorlardı.
Görevliler yazıp-çizip cenazeleri sahiplerine teslim ediyorlardı. Bende gittim,
cesetlerin arasında oğlumu aramaya başladım. Bulamadıkça da seviniyordum. Sonra
dört beş tane de üzeri kapalı tabut gördüm. Kapaklarını açtım baktım. Hepside
kadındı. Kapaklarını kapattım. Yine sevindim... ‘İnşallah olmaz’ diyede dua
ediyordum. Sonra ilerden üç dört kişinin geldiğini gördüm. Bir başka bölümden
çıkmışlardı. Onlara ‘oralarda başka cenaze varmı?’ diye sordum. ‘Var’ dediler
ve yanımdan geçip gittiler.
Ben bu seferde o tarafa yöneldim... Ama
ayaklarım gitmiyordu. Keşke onların arasında da olmasa... Keşke orada da
bulamsam, diye dua ediyordum. Sonra vardım gittim. Gördüğüme inanamadım.
Abdullahım, küçük yavrum, arslanım o cesetler arasında uzanmış cansız
yatıyordu. Baktım, bir daha baktım. Aklıma gelen başıma gelmişti. Evet oydu... Cesetler
arasından onu çekip çıkardım. Yere çömeldim, başını kucağıma aldım... Yüzü
tertemizdi ve bana melekler gibi gülüyordu. Görünürde vücudunda yara da yoktu.
Ama başını biraz çevirdiğimde ensesinde arkadan yediği tek kurşunun yarasına
gördüm. Kendimi tutamadım, üzerine kapanıp hüngür hüngür ağlamaya başladım.
Ondan sonrasını hatırlamayorum. Beni çekip götürmüşler... Gidip bizimkilere
haber vermişim. Onlarda gelip cenazeyi teslim almışlar. Sonra köye getirdik ve
cenazeyi toprağa verdik. Allah (CC) mekanını cennet eylesin. Allah (CC) hiçbir
babaya böyle evlet acısı tattırmasın.”
ÜLKÜDAŞIMIZA ALLAH’TAN RAHMET DİLİYORUM
ÖNEMLİ NOT:
ŞEHİTLERİMİZLE İLGİLİ ELİNDE BİLGİ, RESİM OLAN VARSA YA DA DÜZELTİLMESİ GEREKEN
BİRŞEY VARSA LÜTFEN BANA ÖZEL MESAJDAN YAZSIN. TEŞEKKÜRLER.
